Koizora

ระยะนี้ไม่ได้ทำงานของตังเองเลย เพราะคุณย่าเพิ่งเสียไป

ผมเป็นหลานคนเดียวที่ได้อยู่กับท่านก่อนที่ท่านจะไม่รู้สึกตัว

จริงๆ แล้วท่านก็แก่มากแล้ว และญาติพี่น้องที่บ้านก็ทำใจกันไว้นานแล้ว 

ท่านช๊อคเมื่อสามอาทิตย์ก่อน แล้วเข้าโรงพยาบาลที่ตัวอำเภอ ซึ่งตอนนั้นท่านยังรู้สึกตัวดีอยู่

แล้วทางโรงพยายบาลก็ส่งตัวท่านให้กับโรงพยาบาลในตัวเมืองอีกที

ซึ่งคืนแรกที่ท่านเดินทางมาถึงโรงพยาบาลอาการท่านก็ทรุดหนัก ต้องใส่เครื่องช่วยหายใจ

พอท่านใส่เครื่องช่วยหายใจ ท่านก็พูดไม่ได้ การสื่อสารของเราเริ่มลดน้อยลง

ผมอยู่ดูแลท่านตอนกลางวัน วันแรกๆ ท่านก็พยายามขยับตัว ยังขยับมือ แขนขาได้

จนพยาบาลต้องเอาเชือกมามัดที่แขนทั้งสองข้างของท่านไว้กับเตียง เพราะกลัวว่าท่านจะดึงสายเครื่องช่วยหายใจ

หลังจากวันนั้น อาการท่านก็ยิ่งหนัก ท่านไม่สามารถสื่อสารกับคนรอบข้างได้เลย ได้เพียงแต่มองตา

แล้วผมก็ต้องคอยเช็ดน้ำตาให้ท่าน ซึ่งนั้นทำให้ผมรู้สึกสงสารท่านมาก

จากนั้นอีกสองวันท่านก็ไม่รู้สึกตัวอีกเลย แขนขาของท่านไม่ขยับอีกต่อไปแล้ว ผมและพ่อซึ่งไปเฝ้า ต้องคอยช่วยพลิกตัวท่านทุกๆ สองสามชั่วโมง อากาศช่วงนั้นร้อนมากๆ และท่านก็อยู่ห้องรวม เพราะห้องพิเศษเต็มหมด  

จากนั้นให้หลังสองวันผมก็ไม่ได้ไปเฝ้า ได้เพียงแวะไปเยี่ยมบ้าง และท่านก็ถูกส่งตัวกลับมาบ้าน เพราะทางโรงพยาบาลบอกว่าอาการท่านหนัก และเยียวยาไปก็คงช่วยอะไรไม่ได้มาก 

ท่านมาถึงบ้านได้ไม่นาน ท่านก็สิ้นลม ที่นั่น ที่เตียงที่ท่านเคยนอน ในห้องที่ท่านคุ้นเคย และลูกหลานที่กลับมาอยู่ข้างๆ ท่าน ไม่มีแล้วสายเครื่องช่วยหายใจระโยงระยาง ไม่มีภาพอันทรมานในวันก่อนๆ มีเพียงร่างที่นอนสงบนิ่ง คล้ายกับการนอนหลับธรรมดา เพียงแต่ว่าท่านจะไม่ตื่นขึ้นมาอีกแล้ว

พ่อ และอาช่วยกันถอดเครื่องช่วยหายใจออกก่อนท่านสิ้นลม แล้วจากนั้นท่านก็หายใจทางปาก ตายังคงหลับแน่น แล้วลมหายใจของท่านก็ค่อยๆ เบาลงๆ จนหมดลม

ใช่แล้ว...นี่สินะที่เรียกว่าหมดลม อย่างน้อยผมก็ดีใจที่ท่านไม่ต้องทรมานอีกต่อไป ผมจับมือท่านและเกาเบาๆ ที่ฝ่ามือเหมือนกับที่ผมทำให้ท่านตอนที่ท่านยังมีลมหายใจ ท่านคงไม่สามารถรับรู้ได้อีกแล้ว 

วันสุดท้ายที่ท่านอยู่ที่โรงพยาบาลในตัวอำเภอ ท่านยังคงพูดได้

ผมยังจำได้ดี ท่านไม่ได้รู้ว่าท่านจะถูกส่งไปรักษาต่ออีกโรงพยาบาล ท่านเพียงแต่ถามว่า "จะกลับบ้านแล้วใช่ไหม"

ภาพของท่านที่ผมเห็นที่บ้าน และที่โรงพยาบาลเป็นภาพที่ต่างกันอย่างสิ้นเชิง

ผมไม่รู้ว่าอย่างไหนถึงจะดีกว่า บางคนบอกว่าให้หมอรักษาจนถึงที่สุด สุดท้ายก็สิ้นใจที่โรงพยาบาล

บางคนบอกว่ารักษาที่โรงพยาบาลก็คงไม่เป็นผล ให้ท่านกลับมาใช้ช่วงเวลาสุดท้ายที่บ้านดีกว่า

ผมเพียงแต่เห็นว่า ที่โรงพยาบาล ลูกหลาน หมอ พยาบาล ตางช่วยกันยื้อยุดให้ท่านมีชีวิตอยู่ต่อไป

แต่ที่บ้าน มีเพียงท่านเท่านั้นที่จะยื้อยุดชีวิตของท่านเอง

มันคงยากที่จะบอกว่าควรทำอย่างไรถึงจะถูก

แต่ถ้าเป็นผม ผมอยากจะกลับมาใช้เวลาสุดท้าย

ในที่ๆ ผมได้ก่อกำเนิดขึ้นมา...

ที่บ้านของผม

ผมเพียงแต่หวังว่าคุณย่าของผมจะรู้สึกเหมือนกับผม

เพราะหากเป็นเช่นนั้น ผมก็รู้ว่า

ท่านได้ใช้ช่วงเวลาสุดท้ายของท่านอย่างมีความสุข