Koizora

หลังจากเอนทรี่ที่แล้วตกอยู่ในภาวะจิตใจหดหู่ มาเอนทรี่นี้เลยบำบัดด้วยการทำอาหารกันดีกว่าครับ

เมนูในวันนี้เป็นเมนูยอดฮิตของนักศึกษาไกล้สอบ และพนักงานเงินเดือนจิตตก มักจะคำนึงถึงเป็นอันดับต้นๆ

นั่นคือ มาม่าผัด (ในที่นี้ขอใช้ชื่อว่า มาม่า...ตาดำๆ ก็แล้วกัน มัน ตาดำๆ ตรงไหนอ่านต่อไปเดี๋ยวรู้)

วัตถุดิบก็หาได้ง่ายๆ ทั่วไปในตู้เย็นแม่ ซึ่งในที่นี้จะเน้นขโมยผักที่แม่ล้างไว้แล้ว ส่วนผักอื่นๆ แม้จะเป็นส่วนผสมที่เหมาะสม เราก็ไม่เอา แม่ไม่ได้ล้างไว้ ขี้เกียจล้างเอง

สรุปจากการค้นตู้เย็นแม่ก็ได้ส่วนผสมดังนี้

มะเขือส้ม (ภาษากลางเรียกมะเขือเทศ)

กระเทียม

หอมด่วน (สะระแหน่รึเปล่า)

หมูยอค้างปี

แคบหมู

(เห็นส่วนผสมแล้วรันทด )

ว่าแล้วเราก็มาเริ่มทำกันเลย

เริ่มแรกเอามาม่าลงไปต้มที่น้ำเดือดหนึ่งพันห้าร้อยองศา (เวอร์ซะ)

อันนี้ใส่ไปสองถุงครับ หิวจัด

ที่เห็นต้มในกระทะเพราะขี้เกียจล้างหม้อครับ แม่บอกว่าอยากทำไรก็ทำ แต่ล้างเอง

ต้มไม่นานครับ พอให้เส้นดูดน้ำ แต่ไม่ให้อ่วมครับ เดี๋ยวผัดแล้วเละ

จากนั้นก็เอาไปกรองผ่านตระแกรง แยกเอามาเฉพาะเส้น พักไว้สักครู่ให้หยัดน้ำ (สะเด็ดน้ำ)

นำกระทะเดิมมาตั้งไฟให้แห้ง เทน้ำมันลงไปพอให้เคลือบทั่วหน้ากระทะแล้ว...

เอากระเทียมลงไปผัด (ก่อนผัดควรทุบให้แตกและสับนิดๆ ให้พอเป็นเนื้อๆ)

แล้วผัดกระเทียมให้เกรียมหอม เป็นสีทองทองก็พอได้.....

กรี้ดดดดดดดดด..........กระเทียมใหม้มมมม.......ไฟ ไฟ.....เบาไฟก่อน......

ไม่เป็นไรใหม้ไปแค่สามในสี่ ยังใช้ได้

จากนั้นก็ต่อกันเลยด้วยไข่หนึ่งฟอง

ผัดให้เกิดฟองทั่วกระทะ พอไข่กลายเป็นสีไข่ดาว ก็เอาหมูยอหั่นเป็นแว่นบางๆ ลงไปผัดด้วยกัน

ผมชอบกินแบบเกรียมๆ เลยผัดจนสีมันกลายเป็นสีทอง

(ขอสงวนภาพในขั้นตอนนี้ เพราะอาจทำให้ผู้อ่านเข้าใจผิดว่าเป็นอาหาร(สัตว์)บางยี่ห้อ)

จากนั้น

ก็เอาเส้นมาม่าที่พักไว้ลงไปผัด คลุกเคล้าให้ทั่วพร้อมเติมเครื่องปรุง คือ

น้ำมันหอย ซีอิ๊วดำ ซีอิ๊วขาว (แต่ทำไมมันเป็นสีดำเหมือนกันล่ะ ) เกลือ และน้ำตาล ลงไปตามใจชอบครับ

คลุกจนทั่ว แล้ว....

ใส่มะเขือส้มลงไป โดยหั่นเป็นชิ้นพอคำ ตามใจฉันเลยครับ

ผัดคลุกเคล้าให้ทั่วจนมะเขือเทศช้ำเลือดช้ำหนองดังภาพ

ผัดซะให้พอใจ อืม...ได้ที่ละมั้ง ยกออก เทลงถ้วย

เนื่องจากในตอนนี้ ความน่ากินของมาม่าชุดนี้ลดลงเกือบจะติดลบ

เราจึงต้องปรุงแต่ง ใส่จริตให้อาหารน่ารักขึ้นมานิดครับ ด้วยการ

พลิกฟื้นเอามะเขือที่ถูกเส้นทับถมอยู่ ขึ้นมานอนโชว์ตัวด้านบน

ฉีกใบหอมด่วนโรยหน้า (เคยเห็นผัดมาม่าใส่หอมด่วนป่ะครับ)

และตามติดด้วยแคบหมูทุบพอเป็นคำ

จัดวางให้ดูเหมือนเป็นอาหารเข้าไว้

แถ่น แถ๊นนนนนนนนน......................

เพียงเท่านี้ มาม่า...ตาดำๆ ก็พร้อมเททิ้ง อะจ๊าย...ม่ายช่าย พร้อมเสริฟแล้วคับท่านผู้อ่าน

อ๊ะ แถมให้อีก รู้นะกะลังหิว

อ๊ะ...ซูมให้ดู (จะซูมทามมายเนี๊ยะ ชัดก็ไม่ชัด  )

ผมเชื่อว่าตอนนี้ท่านผู้อ่านคงน้ำตาตก เอ้ย...น้ำลายหกกันแล้ว ฮ่า ฮ่า

รสชาติน่ะเหรอครับ....เอ่ออออ....

ขอแนะนำให้กลับไปอ่านชื่ออาหารอีกครั้ง

ปล. ถ้าคุณผู้อ่านสังเกตุให้ดีจะพบว่า ในระหว่างที่ผมทำอาหารชุดนี้อยู่นั้น ผมได้เปิดเพลงคลาสสิคคลอไปด้วย (จะเห็นมั๊ยเนี๊ยะ ) โดยมีบทเพลงหลักคือ เพคคาเบล แคนนนอน ในอี แฟลต (เพลงเดียวกับที่ประกอบหนังเดอะคลาสสิคไงครับ) ซึ่งช่วยทำให้รสชาดอาหารชุดนี้ กลมกล่อมจนลืมไม่ลง  นี่ขนาดเปิดเพลงคลาสสิคนะ ถ้าเปิดเพลงร๊อคล่ะก็...ไม่อยากจินตนาการ

จบเมนูที่หนึ่ง ไว้เพียงเท่านี้

สนใจขอสูตรได้นะครับ ฮ่า ฮ่า เอิ้กก